00016

کاش بلاگفا نصف نوشته هامو بهم برمیگردوند،خاطرات قشنگ روزای اول اشناییمون خیلی حیف شد همشون پاک شد،اووووم

چقدر سر دو راهی موندن سخته،کاش یکی بهم مسیر درستو نشون میداد،یعنی من و مصی به درد هم میخوریم؟! نکنه انتخابم اشتباه باشه،نکنه زندگیم خراب بشه، وااااای خدا چقدر سخته!چرا همه چیو راحت نذاشتی واسمون خدا؟!چرا همش ترس و استرس و نگرانی باید باشه تو زندگیمون، هم واسه اين دنیا هم اون دنیا.

چه روزای سختیه این روزا، آینده واسم کاملا تیره و مبهمه،دارم واسه کنکوردکتری میخونم، ولی مقاله ی چاپ شده ایی واسه مصاحبه ندارم، مصی رو خیلی دوس دارم ولی بعضی حرفا و کاراش مردد م میکنه ک نکنه انتخابم اشتباهه،نکنه این حسی ک بهش دارم علاقه نیست عادته!

روزای زندگیم داره یکی بعد از دیگری میگذره، 27سال و 1ماه و 10روز از عمرم گذشته ولی من هنوز جای خودمو تو زندگی پیدا نکردم،حتی یه کار و درآمد هم ندارم!

هر جا میرم واسه استخدام جوابی نمیدن، درسم هم به در بسته خورده، مقاله هام چاپ نمیشن،مصی هم ک بماند...

امروز تولد مسی بود،هفته قبل کادوشو دادم بهش، یه ژاکت و یه شالگردن،واسش ارزو کردم به هرچی میخواد برسه،یکی از اونا خودم بودم،خخخخ

شبای قشنگی باهم داریم،کلی میگیم و میخندیم،اگه نیاد یا دیر بیاد دلم واسش تنگ میشه! حتی طاقت یه شب دوریشو ندارم،کاش اسم این حس علاقه باشه نه عادت.

خیلی جالبه ادم هرچی بزرگتر میشه ترس هاش هم عوض میشن،الان به ترس هایی ک دوسال قبل داشتم فکر میکنم خنده میگیره!

الان بجز ترس از اشتباه کردن،ترس از مسئولیت هم دارم!راستی چقدر مسئولیت زندگی سخته،دو روز مامان خونه نبود واقعا اذیت شدم.

باید دستای مامانو ببوسم ک اصرار داشت اول درسمون تموم بشه بعد به ازدواج فکر کنیم،واقعا سخته هم مسئولیت خونه و شوهر و مهمون داری هم درس،

خدایا،ازت میخوام کمکم کنی،گفتی ادعونی استجب لکم،دارم صدات میزنم باید کمکم کنی،تنها نذار خداجونم...

روز نوشته ها...