97.4.10

بازم تنهام، اینبار تو خونه ی خودم میصمم رفته زابل حدودا یک هفته ست رفته کمک داداشش و منو تنها گداشته، نکنه سرنوشت ما همیشه دوری باشه، اخه این چه زندگیه هست، حالا که من هستم اون نیست. دوست داشتم این ماه برای بارداری اقدام کنیم ولی میصم میگه نه، میگه حالا داری درس میخونی و تهران میری تنهایی، ولی همه میگن الان موقعیت خوبیه، اخه استادم تا چند ماه نمیاد دانشگاه و من بیکارم. بعدشم خدا بزرگه شاید اصلا میصم اومد تهران زندگی کنیم اما میصم راضی نمیشه میگه اول درستو تموم کن بعد. خودمم یکم دوست دارم نی نی داشته باشم ولی میترسم از سختی هاش. از درد و مریضی و بی خوابی و استرس و دردسرهاش. اگه واقعا مجبور بشم تنها برم تهران بدون کمک یا بدون میصم واقعا سخت میشه.

احتمالا اخر هفته با بابام اینا برم مشهد، بدون میصم خوش نمیگذره ولی خب از تنها موندن تو زاهدان بهتره.

ادم وقتی متاهل میشه همه ی زندگیش میشه همسرش، من بدون میصم واقعا نصف و نیمه هستم میدونم میصمم بدون من خوش نیست، عشقی که الان به میصمم دارم از هر حسی بیشتر و واقعی تره، واقعا دوستش دارم در حدی که نمیتونم توصیف کنم، بعضی وقتا که کنارم میخوابه و من خوابم نمیبره فقط بهش نگاه میکنم و با خودم میگم یعنی این مرد شوهر منه! چرا باورم نمیشه پس، به خودشم گفتم اصلا مثل شوهرها نیست مثل یه دوسته واسم، یکی که میشه سر به سرش گذاشت، اذیتش کرد، موهاشو کشید، گازش گرفت، باهاش قهر کرد و مطمئن بود که میاد منت کشی. میدونم میصمم منو خیلی دوست داره، از نگاهش اینو میخونم، از این که میخواد همیشه من خوش باشم واسه شادی من هر کاری میکنه، با این وجود بعضی وقتا دوست داشتنشو امتحان میکنم مثلا اخر یه شب تکراری و کسل کننده یهو میگم بریم بستنی بخوریم دوتایی و وقتی میگه باشه اماده شو انگار دنیا رو بهم مبدن، من عاشق دو نفری بیرون رفتنم اونم اخر شب، اصلا طعم بستنی واسم مهم نیست ولی دوست دارم دورترین بستنی فروشی شهر بریم تا دیرتر برگردیم خونه.

دوستت دارم گفتن های یهویی میصم واسم مثل هوا ست باید هر چند وقت یه بار بگه تا نفسم تازه بشه، بوس های یهویی موقع غذا درست کردن یا ظرف شستن واسم مثل یه جفت بال ه وقتی بوسم میکنه واقعا روی ابرها میرم و تا چند دقبقه هیچی رو حس نمیکنم.

میصمم بودن تو واسه من زندگیه، تا ابد همینطور خوب بمون عشق من

روز نوشته ها...