۹۸/۷/۱۹

نمیخوام هروقت ناراحتم بیام اینجا، دوست دارم اینجا هم خوشی هامو ثبت کنم هم ناراحتی ها، ولی چه کنم که هر وقت دلم میگیره و کسی نیست که واسش درد دل کنم یاد اینجا میافتم، الانم بدجور دلم گرفته.

نمیدونم چرا من اینثدر بدشانسم! اصلا هم تلقین نیست دیگه همه مسدونن که من به هر دری میزنم حتی اگه واسه همه باز باشه واسه من بسته میشه، الیته خوش شانسی هم کم نداشتم مثلا نگرفتن بلیط قطاری که از ریل هارج شد. شاید هم خدا میخواد من دیر به هر چیزی برسمتا قدرشو بیشتر بدونم، مثلا حسابی امیدوارم میکنه واسه گرفتن انتقالی با دکتر محمدی و بعد از یک روز سخت و پر از نگرانی دقیقا لحظه اخر که قراره امضا بشه دکتر محمدی خودش زنگ میزنه میگه من مخالفم! حالا که همه راضی شدن این ناراضیه، کاش بخاطر این نگرانی ها مریضی نگیرم، خدایا صبر بده

روز نوشته ها...